اگرچه در عالم صورت ، او يك شخص باشد از اشخاص انسانى ، امّا در عالم معنى با اهل ايمان ، خود برابر باشد ، زيرا كه او هميشه به كمال استعداد خود در نفوس اهل عصر تصرّف كند و هركه از ابناى نوع او پيش او آيد و از جهت اغراض بشرى در مقام تفرقه باشد و او را استعداد آن نباشد كه در مقام حضور ، خود را جمع كند و آن صاحبدل را مستعد و مجتمع بيند ، پس اين صاحبدل در او تصرّف كند بر سبيل سرعت و او را در خانهء حضور برد ، و هر صاحبدل كه حق تعالى او را به نعمت و رحمت خود مخصوص گردانيده باشد به مرتبه‌اى كه ضبط و حصر قوّتهاى خود تواند كردن چنان كه از او كلمه‌اى در وجود نيايد بىسابقهء فكر ، و موازنه حال خود كند و وقت بشناسد و در ساير واردات از جلى و دقيق و عظيم و حقير تلقّى و استقبال امر الهى واجب داند . بىشك و شبه اين‌چنين كسى مقدّم و رئيس و سيّد طايفه باشد . و آن قوّت‌هاى روحانى كه در باطن او به حال كمال رسيده باشد ممدّ و معاون او باشد در هر طورى كه او باشد ، و به تدريج ترقّى كند تا بدانجا رسد كه در به دو فطرت به اذن ربّانى از براى او مهيا كرده باشند و اهل فضيلت و اصحاب كمال ، عاشقان صورت كمال او باشند و بر او بجوشند و خواهند كه